By | January 29, 2018
องค์ประกอบของนวนิยาย

องค์ประกอบของนวนิยาย
องค์ประกอบของนวนิยาย นวนิยายเป็นเรื่องเล่าร้อยแก้วที่ยึดหลักความจริงเป็นเกณฑ์ กล่าวคือ เขียนให้ใกล้เคียงกับความเป็นจริงเท่าที่จะสามารถทำได้ แต่ไม่พยายยามแสดงให้เห็นว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงเป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้นเท่านั้น องค์ประกอบที่สำคัญของนวนิยายที่ทำให้ผู้อ่านเกิดความบันเทิง มีดังนี้

1. โครงเรื่อง เป็นเค้าโครงของพฤติกรรมต่าง ๆ นวนิยายแต่ละเรื่องจะมีโครงเรื่องใหญ่และโครงเรื่องย่อย โครงเรื่องใหญ่ หมายถึง เรื่องที่เกี่ยวพันกับปัญหาและความขัดแย้งที่สำคัญของตัวละครเอก โครงเรื่องย่อย คือ เรื่องที่แทรกอยู่ในโครงเรื่องใหญ่ มีความสำคัญน้อยแต่เสริมให้มีความสนุกสนานเพิ่มมากขึ้น ในโครงเรื่องจะมีส่วนประกอบที่สำคัญอยู่ 2 ประการ คือพฤติกรรมที่เป็นการกระทำของตัวละครในเรื่องและความขัดแย้งในลักษณะต่าง ๆ กัน เช่น ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ด้วยกันเอง ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในตนเอง เป็นต้น

2. แก่นเรื่องหรือความคิดหลัก คือ จุดสำคัญของเรื่องที่จะเชื่อมโยงเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพื่อสื่อความคิดของผู้แต่ง แก่นเรื่องมีหลายแนวทาง เช่น แนวแสดงทรรศนะเป็นแนวที่ผู้เขียนเสนอความคิดเห็นต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใด เช่น ความแค้น ความหึงหวง ความกลัว แนวแสดงพฤติกรรม เป็นแนวที่ผู้เขียนเน้นพฤติกรรมของตัวละคร เช่น พฤติกรรมตอบแทนบุญคุณตลอดทั้งเรื่อง

3. ตัวละคร คือ ผู้ที่มีบทบาทในเรื่อง จะต้องเหมือนมนุษย์หรือเทียบเท่า มีชีวิตจิตใจ แสดงอารมณ์ บทบาท คำพูด และมีกิริยาเช่นคนจริง ๆ พฤติกรรมที่ตัวละคร
แสดงออกมาต้องน่าเชื่อถือ ตัวละครที่สำคัญในเรื่องเรียกว่า ตัวละครเอก ตัวละครอื่นเป็น ตัวประกอบ วิธีแสดงลักษณะนิสัยของตัวละครอาจทำได้หลายวิธี เช่น ผู้แต่งบรรยายนิสัยของตัวละครเอง

จากการสังเกตภายนอก หรืออธิบายความคิดความรู้สึกภายในจิตใจของตัวละคร บางครั้งอาจใช้วิธีที่ตัวละครแสดงตัวตน ด้วยคำพูดและพฤติกรรม หรือใช้วิธีกล่าวถึงปฏิกิริยาของตัวละครอื่น ๆ ที่มีต่อตัวละครนั้น เพื่อเป็นเครื่องชี้ว่าเป็นบุคคลเช่นไร โดยทั่วไปแล้วตัวละครในนวนิยายแบ่งเป็น 2 ประเภทคือ ตัวละครที่มีมิติเดียว เป็นตัวละครที่มีลักษณะ นิสัยประจำหรือแสดงนิสัยด้านเดียวตลอดเรื่อง เช่น ร่าเริง เศร้าสร้อย เป็นต้น อีกประเภทหนึ่งเป็นตัวละครที่มีหลายมิติโดยมีลักษณะนิสัยเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุการณ์และ
สิ่งแวดล้อมอย่างไรก็ตาม ตัวละครที่ดีต้องมีลักษณะนิสัยที่สมจริง

องค์ประกอบของนวนิยาย
ฉากและบรรยากาศ ฉาก คือ ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่ปรากฏในเนื้อเรื่องบอกให้รู้ว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นที่ใด การใช้ฉากที่มีจริงและเป็นที่รู้จักย่อม
ทำให้เรื่องมีความสมจริงมากขึ้น ฉากที่ดีควรจะสอดคล้องกับเนื้อเรื่องและสร้างบรรยากาศ นอกจากนี้ควรถูกต้องตามสภาพความเป็นจริง ฉากที่มีความถูกต้องตามสภาพ
ภูมิศาสตร์และเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ช่วยส่งเสริมนวนิยายเรื่องนั้นให้มีคุณค่าเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก ในทางตรงกันข้ามจุดอ่อนของฉากบางเรื่องทำให้คุณค่าของเรื่องนั้น
ด้อยลงไปอย่างน่าเสียดาย ผู้แต่งที่ประณีตจึงเอาใจใส่ต่อความถูกต้องของฉากเป็นอย่างยิ่ง

บทสนทนา คือ การโต้ตอบระหว่างตัวละคร บทสนทนาจะต้องช่วยสร้างความสมจริง เป็นธรรมชาติ คล้ายคลึงกับชีวิตจริงและต้องเหมาะสมกับบุคลิกลักษณะ
เฉพาะของตัวละคร

ลักษณะของบทสนทนาที่ดีควรช่วยให้เนื้อเรื่องคืบหน้าไป ทำให้เห็นลักษณะนิสัยของตัวละครอย่างชัดเจนขึ้น และยังช่วยให้เห็นสภาพสังคม ประเพณี วัฒนธรรม
การศึกษา การปกครอง สภาพเศรษฐกิจและอื่น ๆ ประกอบไปด้วย ดังนั้น บทสนทนาจึงเป็นส่วนประกอบให้เข้าใจเรื่องราวและพฤติกรรมมากขึ้น ในการอ่านนวนิยายจะเห็นว่า
เป็นบทสนทนาจะแยกออกจากบทบรรยายหรือบทพรรณนา

ทรรศนะของผู้แต่ง คือ ข้อคิดเห็นของผู้แต่งที่ต้องการเสนอต่อผู้อ่าน ส่วนใหญ่เสนอผ่านตัวละครในเรื่อง เช่น “ดอกไม้สด” เสนอทรรศนะเกี่ยวกับผู้ดีในนวนิยาย
เรื่อง สามชาย ว่าผู้ดีที่แท้จริงคือ ผู้ที่ยังมีความประพฤติดี ไม่ว่าตะตกต่ำหรือยากจนเพียงใด เป็นต้น